گرمه خونه ی خاله.دنبال یه سنجاق سر می گردم تا چَتریه جلوی صورتم رو جمع کنم وُ از این کلافگی بیرون بیام.
محیا میگه همه ی کیلیپس کوچیکا و سنجاق سرها اتاق منه.تو اون کشو پایینیه!
صبر نمیکنم باقی ه آدرسش رو بگیرم.می پرم تو اون بازار شام وُ از تو همون کشو پایینیه در یه جعبه رو باز می کنم و هزارتا خاطره ی بچگیم با هم می ریزه بیرون.
اون وقتا که مامان موهام رو مرتب می کرد.دمب اسبی ! بود معمولآ یا خرگوشی!
برای اینم که ساعت طولانی تری موهام مرتب باشه و تا شب نشده به هم ریخته نشن،کناره های سرم رو هم از همون سنجاق تق تقیا! می زد.
یادمه سنجاقا اینقدرم سفت خودشون رو جا می کردن لای موهام که فکر می کردم همین لحظه ست که پوست سرم کنده بشه.
چشام پره اشک می شد و منتظر بودم کار مامان تموم شه بپرم جلوی آئینه ببینم چه شکلی شدم.(اینو دقیقآ دخترای وبلاگستان می تونن درک کنن!:ی)
مثل همیشه شدم بودم!

بی ربط:یاهوم رو بسته م فعلآ تا نمی دونم کِِی!این روزها که دارم شبیه خودم می شم.عاشق خودم می شم،بهش احتیاجی نیست.
ای میل هام رو می خونم همچنان اما.

...سکوت پدرم.سکوتی که سریع می شکند.خشمش متوجه مادرم می شود:دخترت این،دخترت آن.وقتی پدرم از دست من عصبانی می شود،من دیگر فقط دختر مادرم هستم.او تنها فرد مسئول است،و باعث تمام بی نظمی های روی کره ی زمین.در برابر این همه نکوهش،مادرم کاری نمی تواند بکند جز اینکه بزند زیر خنده.در این لحظه،مثل همه ی دفعات قبل،پدرم بین دو راه حل مردد می ماند:مادرم را بکشد یا ببوسد.تردید حتی یک ثانیه هم دوام نمی آورد.شادی مادرم زیادی مسری است:وقتی نزدیک کاراوان می رسیم همگی داریم از خنده روده بُر می شویم.
بچه ی اسراف کار به خانه برگشته است.*

*دیوانه بازی/کریستین بوبن

ساعتهایی که با آقای پشتکار در مورد مرگ صحبت کردیم رو یادم میاد.اینقدر عمیق بودن کلمه ها،که بخوام هنوزم مرورشون کنم و یادم بیاد که منطقی و بدون هیچ اشکی بگم،
اوم.یه روزی ما هم می ریم پیششون.
اما دروغ چرا،هنوزم به اون درجه نرسیدم تا اینطوری برخورد کنم و شاید این یه ضعف باشه که هر لحظه مربوط و نا مربوط چیزی به یادم بیاد از اون هایی که از دست دادیم و فکر کنم مرگ رو دوست ندارم اصلآ و بدونم که دیگه هیچکی نمیتونه مثل خسرو شکیبایی بگه سبز ِ سبز ِ سبز...

اوضاع برام مرتبه و آروم.
کم میخوابم اما خب خوب و سر حال بیدار می شم.شبها برای روز بعد یه برنامه ی اتفاقی می زاریم با جماعت مجردها که حالا الِنا میگه خل خلی ها!بهمون.کنگره ی مددکاری رو شرکت کردم.دیگه اینکه کارهای خونه رو انجام می دم.مهمونی می رم.مرض فیلم نبینیم هم داره درمان میشه از طرف همین جماعت خل خلی ها:ی
پنج شنبه ها رو هم گذاشتم روز شاهنامه خوانی.
عجالتآ سی تا چهل دقیقه.اون هم وقتی که فارقم از همه چی و سرم سمت هیچ صدایی بر نمی گرده.
اما قبل تر از این که سعدی خوانی داشتیم با جماعت مجردها،جمشیدیه بودیم.
حالام وقت شاهنامه خوانی ه و هر کسی دوست داره میتونه شرکت کنه.

آقاجان علی الاصول این رو داشته باشید که به جز مردم نازنینش که واقعآ با چیزی که شنیدید فرق دارن از زمین تا آسمون و خیلی هم مهربون و دوست داشتنی هستن و من دیگه تا جایی رو نبینم و با مردمش برخورد نداشته باشم به چیزایی که می شنوم اکتفا نمیکنم و اهمییت نمی دم ، یک!

دوم هم،علاوه بر اینکه عاشق اون آقاهه شدم وقتی گفتیم حساب کنه خریدامون ُ و گفت"قابلیت نداره!"؛ من عاشق حرف زدنشون شدم وقتی به زور میخواستن با فارسی بهمون چیزی رو بفهمونن و چقدر این برگردان لغاتشون به فارسی خوشمزه میشه.

سوم هم اینکه یک عالمه جاهای دیدنی و دلپذیر داره و من کلی عقب افتادم و تصمیم دارم یک بار ِ دیگه جماعت رو راه بندازم تا با فرصت بیشتری شهر و اطرافش رو بگردیم.

.

.

بعدم یک عالمه حرف شنیدی میشه از زبان مردمش شنید. یک عالمه هوای دلپذیر خورد! و یک عالمه چیزی دید تا حدی که فقط بخوایی سکوت کنی.اینقدر که همه چیز در کمتر از اونچه که فکرشم نمیکنیم ما رو ببلعه...

در هر حال میتونم بگم بعد از اصفهان که برام خود زندگی ه ، تبریز میتونه ی گزینه ی بعدیش باشه.

نکته ی آخرم این بود که اون قرار هول هولی ِ با آیدای نغمه مون کلی چسبید تو تبریز با اون کافه ناشناسه که یهویی جلومون سبز شد تا ما بپریم توش و بعدم شیرینی ه مخصوص تبریز که از طرف آیدا بهم هدیه شد و مرسی دخی به خاطر ساعت خوبی که با هم داشتیم و دلنشینی ه سفری که برام به یادگار گذاشتی.

در راستای اینکه فقط دو بار به سفر رفته م ، پیشنهاد عمه هَ رو قبول کردیم و فردا با

خانواده ی عشقولی َم میریم تبریز.

یه سری دوستا هستن که تَه ِ صفن و یه سری ه دیگه هستن که بعد سالها هنوزم جاشون رو عوض نکردن

و اول صف وایسادن در حالی که همه چیز عوض شده. روزگار وُ آدمها وُ من م مثل همه تغییر کردم...

بعدم دیگه من خیلی تنبلی کردم و در واقع ضعیف عمل کردم برای تغییر جای آدما در حالیکه خیلی مهربونا رو

هنوزم نیاوردم جلوی صف.

الانم کم کم دارم اون ترتیب نقش قدیمیم رو به هَم میریزم و یه صف جدید درست میکنم. و میدونم که زمان لازم داره برای اینکه توقعات اون جلوی صفی ها رو کم کرد و ُ به اون ته ِ صفی ها نزدیک تر شد! میدونم که ممکنه به اون جلو صفی ها ضربه بخوره و غافلگیر بشن در واقع ، اما چاره ای نیست و قرارم نیست همه ی جلو صفی ها جاشون تغییر کنه؛ حذف بشن یا برن آخر صف!

خب معلومه من چرا اینجا نشستم دیگه.

هوم!؟

چون فردا دو تا امتحان دارم همزمان تو یه ساعت.فرداش هم یکی و فردا ترش هم دو تا دوباره...

وه که دلم چه یاد از آن عهدشکن نمی​کند!