ز کوی یار می آید نسیم باد نوروزی

از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

دارد وقتش می رسد که با آن همه باد و ستاره های شبانه خداحافظی کنیم ، گمانم !

که برویم استقبال یک اتفاق دیگر ،باد و ستاره های شبانه ای که هر روز به اندازه ی یک سال بزرگ میشوند.

سال ِ خوب و بهاری عاشقانه رو برای همه آرزو میکنم، پر از لبخند و حس های دلپذیر ..

خدایا !

به خاطر مامان بابا و خانواده م

به خاطر زاینده رود

به خاطر دوستای زلالی که دورم هستن

به خاطر حافظ

به خاطر برف

به خاطر تاتر

به خاطر گریه

به خاطر شب

به خاطر سکوت

به خاطر مهربونی ها

به خاطر بستنی

به خاطر صدای آب

به خاطر چشمهام که می بیند

به خاطر لبخند

به خاطر دست هام که لمس میکنن

به خاطر خواب

به خاطر لاک

به خاطر رنگ ها

به خاطر تابستان

به خاطر اوج

به خاطر ماسه ها

به خاطر انتظار

به خاطر صبر

به خاطر ...

مرسی ، زیاد تا.

اصولآ اگه بخوام از توجیه اینکه محال و غیر ممکن داریم یا نه بنویسم ، ممکنه یه دنیا رو گیج کنم.

حالا هم خانوم ِ جیغ و زیگزاگ ِ دخی من رو دعوت کردن به گفتن آرزوی های محال و زیاد تا مرسی که به فکر انداختین منو :x

بعضی چیزها می رود توی مخم ؛ مثلآ همین بوی کباب. این که همسایه ها بوی کباب راه می اندازند ،

به خاطر این نیست که روی مخم کار کنند. همینطوری که نمی گویم ، روی این جریان فکر کرده ام. نه ،

نیست. مگر مردم بی کارند ؟ اگر بود شک نداشتم که دیوانه ام ، ولی به خاطر بوی کباب هم که

نمی شود از کسی شکایت کرد. بروم بگویم بنده های خدا توی بالکن شان منقل کباب گذاشته اند ؟

 یا این که زیر ِ پنجره ام میزنند زیر ِ آواز ؟

روی اجاق خانه ام سیخ کباب بره ام

خانه به خانه می رود بوی کباب بره ام *

*ها کردن / پیمان هوشمندزاده

گاهی وقتها یک حسی ، چیزی ، شاید فکری اینقدر خودش را فرو میکند توی سر ِ آدم که از این همه هوا میخواهی خفه شوی !

الان دقیقآ از همان وقتهاست .

در راستای جواب زیگزاگ ِ دخی به این سوال :

بنده یک عدد Teddy bear ه رمانتیک ِ گرم ِ  بغل کردنی هستم اصولآ خودم خبر نداشتم !

این داستان ادامه دارد ...

همه مان گیر افتاده ایم ،

میان این همه صدا و شلوغی که در درون ِ ماست ..

پ ن:

برای دلتنگی های آخر سال !

رو سر بنه به بالین ، تنها مرا رها کن

ترک من خراب ، شبگرد مبتلا کن