زنده ام ..

فقط وسط اين همه ريخت و پاش هيچ جاي ِ خالي اي پيدا نميشه بشينم با خيال راحت بنويسم !

همين .

بالاخره این امتحانات نصفه نیمه ی بد که جانمان را گرفت تمام شد! طی بیست روز گذشته هِی کتاب خواندم و حفظ کردم که یک عالمه صفحه ای میشد.حالا انرژی ای هم نمانده برای جیغ کوتاه و یوهووو گفتن و هورا کشیدن..

فکر میکنم که چقدر دوست داشتم بعضی کتاب ها را زودتر تمام کنم و چند تایی را هم اصلآ تمام نکنم و شب طولانی تر میشد بسکه کتابه خوشمزه بود !

با ربط : خوشحالم که تیر از اینجا خیلی فاصله دارد ، حوصله ی تکرار این ماجراها را ندارم اصلآ..

خانه ی خاکستری ِ من ..

میز را هل میدهم سمت کنج ترین قسمت دیوار تا مبل ها راحت تر روی سر  کول هم جا شوند. تخت نازنینم را جمع کرده اند و قرار است نمیدانم چند روزی که البته میدانم اما به قول های وعده ای بنّا و نقاش جماعت نمیشود اعتماد کرد من و عاطفه باید روی زمین بخوابیم و شاید هم بشود چند روزی بابا را گول مالی کرد و جایش را قبض کنم .درس خواندن هم رسمآ در اتاق مامان باید انجام گیرد .جک و جانور های ِ پوستی ام را به اضافه ی همه ی کتاب ها و تابلو ها کارتون پیچ کرده اند و حالا معضل کمبود آئینه را هم باید تحمل کرد ! بامزه تر از همه هم اتاقی ِ جدیدم هست که طفلک دلم را هم باید بدست بیاورد و با آن گردالویی اش کلی بامزگی کرد و تلخی ِ امتحان و هوای سرد را ازم گرفت اما این دلیل نمی شود عصبانی نباشم از رئیس دانشکده که چرا هم باید استرس نوشتن را تحمل کنیم و هم یخ زدن سر جلسه را..

این که هر ماجرایی سنتی خواهد شد برای خودش و بعد ترش هم عده ای پیدا می شوند که نگذارند خاکی بخورد و مدام آنها را از گفت و شنود های مادر بزرگ هایشان بیرون بکشند ، بلکم بشود در آن قسم از زندگی شان آنها را به کار ببندند و هیچ فکر نمیکنند که امروز ، بعضی سنت آن موقع چندان خوشایند نمی آید که فرت و فرت آدم ها را دور خودت جمع کنی که بیایید فلان خبر شده است و موقع نمایش بهمان کار است و اینها ..

و این موضوع هم بماند که ، همان ها ابدآ به روی مبارکشان نمی اورند که کارهاشان با این همه سخت گیری چقدر کُند پیش میرود و هیچ لذتی از آن اتفاق خوشایند زندگی شان نمی برند که این همه آب و تابش دادند و قطعآ هم چشم بعضی ها باید این وسط در بیاید و اصلآ هم مهم نیست که کسی خوشش می آید یا نه و چند نفر زحمت فکری می کشند و چه کسی پول خرج میکند و چقدر آدم باید در زحمت باشند که چه میهمان باشد و چه راننده و الخ .. !

پ ن:

آب و تاب اضافی به بعضی روند های عادیه زندگی اینقدر آدم را خسته میکند که مجبور میشوی به غرغر..

میدانید چه چیز ِ این روزهایم مدام تکرار می شود !؟

تنها آوازی که دارم برای سَر دادن .. *

* [بوی جوی مولیان آید همی
     یاد ِ یار مهربان آید همی ]