این یک راز ِ بزرگ است

پیدا کردن یک همبازی ِ خوب

فقط برای لذت بازی کردن !

مدام لبخند می زند

فرد ِ سالم به همه لبخند می زند ...

پس از مرگ ِ بوئینه ، طبق رسم جاری ، خیلی لبخند می زند ... *

* میرا / کریستوفر فرانک

[ این خنده ، اساسآ یکی از دهشتناک ترین مایه های مکرر این کتاب است.]

میدانید ؛ به تازگی کشف کرده ام [!]

بیش از هر زمان دیگری ، مایه ی اصلی ِ لبخند آدمها مهم شده است .

سر ِ حال بودن ِ من هیچ فرایند ِ خاصی ندارد ؛

جز عمق ِ سیاهی و سکوت شب ، همراه صدای دل انگیز مادر

وقتی روی تختش نشسته ایم و او حرف میزند .

پ ن:

سر ِ حال بودن ِ شبهایم ؛ ربطی به بد قلقی ها ! و لب ورچیدن ِ ! روزهایم ندارد که !

+

این شبها اینقدر سرحالم که میتوانم یک تنه یک مهمانی را مدیریت کنم !

یا تا صبح برقصم !

یا تمام ساعات شب را کتاب بخوانم.

یا یک کیک کاکائویی درست کنم با کلی اسمارتیز های رنگی.

یا تا صبح در پارک قدم بزنم و تاب بازی کنم !

.

.

.

پ ن:

اسم این روزهایم را بگذارید [ آفتاب ، مهتاب  _ ابر ] ی !

سیاه سیاهم

با زرد هماهنگم کن استاد !

گاه حجم یک کلاغ

کنتراست یک تابلو را حفظ می کند.

"حسین پناهی"

پ ن:

بیایید دور هم انار بخوریم !

بچرخیم و بخوانیم هم.

شاید کمی لبخند زدیم ، دور هم .

ساعت 8 بود که کلید را توی قفل در چرخواندم.

پالتو و شالم را که باران نمدارش کرده بود روی صندلی گذاشتم جلوی آتش شومینه.

دویدن ِ خوبی بود .

خواستم ساز ِ ناکوکم را دوباره کوک کنم !

زیر دوش می ایستم ، چشمهایم را می بندم. فکر میکنم چقدر تلخ بودم و بی محتوا !

روزهایی بودند که خیال کنده شدن از وجودم را نداشتند چه هفته های سنگین و ساکت

و بد اخلاقی را گذرانده ام ، آخر های آبان و اول های این آذر !

بعد از بد خلقی های دیشب ، گویی بهانه ای پیدا کرده باشم ؛ گریستم ، در تاریکی _ نمیدانم چقدر !

بعد هم انگار راه نفسم باز شده باشد با پلک های سنگین وُ ورم کرده خزیدم زیر ِ پتو .

بعد از دوش ام هم ،

ویار ِ قهوه تلخ های خودم را هم داشتم شدید !

گوشی را برداشتم ؛

جمع کردن گروه برای ساعت 4 کار  ِ سختی نبود ، با یکی یکی ِشان حرف میزنم ، کوتاه

و با دست گره موهایم را باز میکنم.

پ ن:

هیچ میدانستید این محبتهای کوچکتان چقدر حال آدم را جا می آورد.

:)

بی حوصله بودن ها و عصبی بودن ها و کلّی ، بودن های دیگه ی این چند روز

نمیدونم تحت تاثیر ماه دریافت کردم یا اثر رفتارهایی هست که دیدم !

پ ن:

میروم تا خلقم سر ِ جایش بیاید ، دوستان .

یکشنبه ها حول و حوش ساعت چهار به بعد اشکام دم دستن !

گفتم اگه یه وقت دلتون برام تنگ شد ! اون موقع میتونم راحت به حرفاتون  

گوش بدم و براتون اشک بریزم بسکه خسته ام و کلی باهام مهربون باشید که طفلی شدم !

پ ن:

منطق استاد "ط" برای تنظیم این چارت درسی هر چی بوده ، احتمالآ

من تا پایان ترم ، یکشنبه ها پرپر برمیگردم خونه !

بی ربط :

هشت صبح تا هشت شب !!! خب تنم درد میکنه (:|

بدم نمیامد الان کنار زاینده رود میشستم ، به این همه دلبری ِ شب نگاه میکردم.

تنها نه !

پ ن:

کلآ هوس های من ساعت و زمان نداره ؛ میدونید که  ;)