کلمات در فضا دگرگون می شد ،

و آنچه به گوش من می ریخت با کشنده ترین زهرها آلوده بود.

ما هرگز از آنچه نمی دانستیم و از کسانی که نمی شناختیم ترسی نداشتیم. ترس ، سوغات آشنایی هاست. *

* نادر ابراهیمی

بی قرارتان بودم ، دوستان.

حالا حاضرم ، لازم نیست همه چیز تحت کنترل باشد.

اندیشه ی این روزهایم تلخ است و اسیر واژه ها.

مثل غروب های نارنجی ِ خورشید ، در فصل های به هم ریخته ی روان.

میگویند چشمها پنجره ی روح است . *

* بادبادک باز  / خالد حسینی

پ ن : همینطوری .

زاغکی قالب پنیری دید
به دهن برگرفت و زود پرید
بر درختی نشست بر راهی
که در آن میگذشت روباهی
روبه پرفریب و حیلت ساز
رفت پای درخت و کرد آواز ...

بی ربط :

از صبح افتادم رو کتاب 800 صفحه ای ِ سالنامه ی آماری و هِی عدد مینویسم و تحلیل میکنم ، الان حس میکنم گردنم داره می شکنه !

با ربط :

یه پا محقق شدم رفت ! اونم فقط به خاطر 5 نمره :دی

بیشتر دوست میداشتم که نمایشگاه مطبوعات هم با نمایشگاه کتاب برگزار میشد .

اینطوری یک عالمه لذت بیشتری داشت .

[از نشریات ورزشی هم هیچی نگم بهتره .]

كسي نيست ،
بيا زندگي را بدزديم ، آن وقت
ميان دو ديدار قسمت كنيم . *

* سهراب

من همیشه از صدای زنگ های ناغافل ترسیده ام ...

دردِ غریبی عبور می کند امروز
حتا از استخوان هایم
که گمان نمی برم اینگونه هرگز
زخمی اذان گفته باشد
به هیچ کس
حتا به رؤیای مادرم
که مثل همیشه
سیاهپوش نابرابری ست .
اگرچه امروز تمام ِتقدیرِ خویش را
تف کرده ام و رمال را
در عصیانی که عریانی اش را در من دید و
دردی که عبور می کند
حتا از استخوان هایم . *

*بهمن قره داغی

از عروسی ه آتنا که برگشتم و عکسهای اون شب رو به مامان نشون دادم ، با لبخند همیشگی ش که خاص ِ منه نگاه میکنه و گوش میده به تند تند حرف زدنام و بعدش ازم میخواد که مسواک یادم نره ! و میگه که فردا کاری باهام نداره و میتونم بخوابم و ظهر به جمع مهمونهای خونه ی دایی کوچیکه اضافه بشم ..

[ یک ساعت بعد دوش گرفته ام و روی تخت دراز کشیدم و دارم کتابم رو که هیچ نشونه ای از دفعه ی قبل براش نزاشتم رو ورق میزنم ُ موهای نم دارم رو بو میکنم و فکر میکنم که الان آرامش خوبی دارم و کتابم رو میزارم روی زمین ُ پتو رو میکشم روی سرم و چشمهام رو می بندم ..]

عجیب دچار خودشیفتگی دارم میشم !

بیایید برویم یک کافه ی تاریک و سرد و خاموش ! بعد هِی یخ بزنیم و دستانمان را به لیوانهای تپل و کوتاه انباشته از نوشیدنی ِ گرم بچسبانیم و به هیچ فکر کنیم و لبخند بزنیم که پاییز هم فراموش کرده خودش را ...

پ ن:

الان که انگشتانم روی دونه های ! سیاه کیبورد راه میرن ،

طبقه بالایی با صدای دِلِرش رفته رو اعصابم !

میدانید ؛

"هر خانه بازتابی دارد

به‌رنگِ ديواره‌هاش

من صدايی دارم

به‌رنگِ روياهام. * "

* منصور کوشان

شب سردیست ؛

فقط میخواهم سبک بخوابم ...

جالب شده برام که سعی دارم مدام فکر کنم همه چیز مرتبه و لبخند بزنم.

[این موضوع رو جدی بخونید!]  :-$

میدونی ؛

حالا نه دستانت را می خواهم نه بوی حضورت.

[ امشب هم از آن شبهای کم تکرار شدنی ای هست که از شدت خستگی ِ فعالییت در طول روز پِلک هام بسته نمیشن و اشکام سرازیر میشن !]