[موضوع شنیدنی ای نیست!]

هفته ی شلوغی بود از انرژی ِ من.

نقاشی ام را

بُگذار و بُگذر ...

اخم هات رو باز کن و نوشیدنی ه گرمت رو بنوش. *

* [مخاطب خاص نداشت که ، برای همه گفتم !]

این روزها کلی دوست دارم اکتیو [!] باشم. اصلآ هم دلم نمی خواد وقت تلف کنم ! و بیخیال باشم و بدون برنامه روزهام رو به شب برسونم.کلی هم حوصله ی اضافی دارم و حالم خوب ه و می تونم داشتن چند تا همراه رو بپذیرم و موتورم [!] تا چند روز اول خاموش نمی شه و کلی می تونه شاد باشه !

اینرا که خواندم ده بار نوشتمش !

[حرف ها دارم
با تو اي مرغي كه مي خواني نهان از چشم
و زمان را با صدايت مي گشايي !]

یه آقاهه که کلی غمگین بود و بیشتر عصبی ، دستای من رو محکم گرفته بود تو دستاش و با صدای گرفته ی بلند چیزهایی می گفت که زیاد مفهوم نبودن. بعد نمی دونم موضوع چی بود که من براش گریه کردم و گفتم که براش ناراحتم و بعدترش دیگه عصبی و خشمگین نبود و من تو بغلش بودم و اون خیلی گریه می کرد !

[خوابهای پریشان این شبها به خاطر تب ِ زیاد هست احیانآ ! و اینکه جای فشار انگشت های آقاهه روی بازوم قرمز شده و من رو کلی ترسوند ه .]

راستی ؛

سلام :)

همین بس که

هوا ابری و کبود است !

سال ميان دو پلك را
ثانيه هايي شبيه راز تولد
بدرقه كردند.
كم كم ، در ارتفاع خيس ملاقات
صومعه نور
ساخته مي شد.
حادثه از جنس ترس بود.
ترس
وارد تركيب سنگ ها مي شد.
حنجره اي در ضخامت خنك باد
غربت يك دوست را
زمزمه مي كرد.
از سر باران
تا ته پاييز
تجربه هاي كبوترانه روان بود.

باران وقتي كه ايستاد
منظره اوراق بود.
وسعت مرطوب
از نفس افتاد.
قوس قزح در دهان حوصله ما
آب شد. *

* سهراب

پ ن:

شبیه جوجه های آفتاب خورده ، دارم پرپر [!] می شم. در راستای سرماخوردگی م حالا صدا هم ندارم .

روزها می گذرند

آبی !

پ ن:

خیلی خوبه که بتونی آرزوی دوازده سال دوران تحصیلت رو براورده کنی و برای شنبه ها به خاطر تنبلی هات و استرس های قدیمی هیچ واحدی بر نداری.

<:-P

کلافه ی ذهنی َم را که ببینی

سر و تهش را کاملا تشخیص می دهی

آنچه این بین ناپیداست

تصویر توست در ضمیر ِ من !

اینجا اول تابستان است

پاییز کمی آن طرف تر

نگه داشته ست!

چه هوای ع ش ق و ل ا ن ه ای  شده ! *

* ابری بودنش الکیه [!] و اصلآ هم آدم رو گریه نمی اندازه .

*وقتی نشسته باشی روی میله های سرد پارک و یکی هم تابت بده و موهات رو بسپری به دست باد !

* همچنان طرفدار ِ پاییز نیستم ، به جز موارد این طوری ِ هوا !

چیزی را فهمیده م

آسمان در خواب زمستانی بود

که این همه روز نباریده ست !

پ ن:

کلاس های ۶ تا ۸ شب وقتی دلچسب تر می شود که:

خ مکران ُپیاده گز کنید و بیایید بالا [پفک به دست] و یک حساب سر انگشتی کنید و ببینید وقت برای آب هویج هنوز هست!

بروید ای حریفان بکشید یار ما را

به من آوریدش آخر صنم گریز پا را *

* مولانا

ماجراهای کلاس زبان رفتن من هم بالاخره به یک جاهایی دارد می رسد.

شنبه برای مصاحبه «کیش» وقت دارم و از «ایران و آمریکا» هم نمی تونم بگذرم که خوشبختانه موسسه ی دوم چند ماهی باید در نوبت بود و من الان علاقه ی وافر به زبان پیدا کرده م و نمی تونم صبر کنم!!!

[لبخند بزنید و به خاطر این همتی که به کار برده م یکی عصای سحر آمیزش را تکانی بدهد لطفآ!]

[وقتی نشستی روی نیمکت های سنگی ِ جلوی تئاتر شهر و داری سر و صدای گروه تئاتر خیابانی رو که آماده میشن میشنوی ، می تونی تشخصیص بدی بوی چمنهای پارک کاملآ با تابستون فرق کرده ، مخصوصآ وقتی تازه آبیاری شده باشن .]

در راستای کارهای سخت دنیا +

اینکه ندونی زمان ت رو با اولین روز پاییز و پیدا نشدن سایه ت[!] چطوری بگذرونی و این غریبگی رو قایم کنی !

پ ن:

تاکید داشته باشید روی غریبگی !

خطر خوشبختی در این است که آدمی در هنگام خوشبختی هر سرنوشتی را می پذیرد و هر کسی را نیز. *

* فریدریش نیچه

پ ن:

به نظرم یکی از سخت ترین کارهای دنیا انجام کارهای ِ بانکی ه !