[موضوع شنیدنی ای نیست!]

هفته ی شلوغی بود از انرژی ِ من.

نقاشی ام را

بُگذار و بُگذر ...

اخم هات رو باز کن و نوشیدنی ه گرمت رو بنوش. *

* [مخاطب خاص نداشت که ، برای همه گفتم !]

این روزها کلی دوست دارم اکتیو [!] باشم. اصلآ هم دلم نمی خواد وقت تلف کنم ! و بیخیال باشم و بدون برنامه روزهام رو به شب برسونم.کلی هم حوصله ی اضافی دارم و حالم خوب ه و می تونم داشتن چند تا همراه رو بپذیرم و موتورم [!] تا چند روز اول خاموش نمی شه و کلی می تونه شاد باشه !

اینرا که خواندم ده بار نوشتمش !

[حرف ها دارم
با تو اي مرغي كه مي خواني نهان از چشم
و زمان را با صدايت مي گشايي !]

یه آقاهه که کلی غمگین بود و بیشتر عصبی ، دستای من رو محکم گرفته بود تو دستاش و با صدای گرفته ی بلند چیزهایی می گفت که زیاد مفهوم نبودن. بعد نمی دونم موضوع چی بود که من براش گریه کردم و گفتم که براش ناراحتم و بعدترش دیگه عصبی و خشمگین نبود و من تو بغلش بودم و اون خیلی گریه می کرد !

[خوابهای پریشان این شبها به خاطر تب ِ زیاد هست احیانآ ! و اینکه جای فشار انگشت های آقاهه روی بازوم قرمز شده و من رو کلی ترسوند ه .]

راستی ؛

سلام :)

همین بس که

هوا ابری و کبود است !

سال ميان دو پلك را
ثانيه هايي شبيه راز تولد
بدرقه كردند.
كم كم ، در ارتفاع خيس ملاقات
صومعه نور
ساخته مي شد.
حادثه از جنس ترس بود.
ترس
وارد تركيب سنگ ها مي شد.
حنجره اي در ضخامت خنك باد
غربت يك دوست را
زمزمه مي كرد.
از سر باران
تا ته پاييز
تجربه هاي كبوترانه روان بود.

باران وقتي كه ايستاد
منظره اوراق بود.
وسعت مرطوب
از نفس افتاد.
قوس قزح در دهان حوصله ما
آب شد. *

* سهراب

پ ن:

شبیه جوجه های آفتاب خورده ، دارم پرپر [!] می شم. در راستای سرماخوردگی م حالا صدا هم ندارم .

روزها می گذرند

آبی !

پ ن:

خیلی خوبه که بتونی آرزوی دوازده سال دوران تحصیلت رو براورده کنی و برای شنبه ها به خاطر تنبلی هات و استرس های قدیمی هیچ واحدی بر نداری.

<:-P

کلافه ی ذهنی َم را که ببینی

سر و تهش را کاملا تشخیص می دهی

آنچه این بین ناپیداست

تصویر توست در ضمیر ِ من !