آدم خرافاتی روی درزها پا نمی گذارد

نردبان که می بیند از زیرش رد نمی شود

وقتی نمک از دستش می ریزد یک خرده اش را

روی پشتش می ریزد.

پای خرگوش را برای روز مبادا همراه خودش دارد

هر جا سوزنی روی زمین افتاده برش می دارد

 کلاهش را هیچ وقت روی رختخواب نمی اندازد

چترش را توی خانه باز نمی کند

وقتی چیزی می گوید که نباید بگوید

زبانش را گاز می گیرد

موقع رد شدن از توی قبرستان

نفسش را حبس می کند و دعا می خواند.

یادش هست که عدد سیزده همیشه نحس است

و گربه سیاه ها موذی و بد جنس اند.

اما(بزنم به تخته) من که اصلاً خرافاتی نیستم.                 

                                                                                           "شل سیلور استاین"

پی نوشت ۱: از این بعد هر نمی دونم چند روز , به روز می کنم ...

پی نوشت ۲: مسئول انتخاب واحد این همه بی نظمی رو یکجا داشته باشه خودش یه هنر ِ...اونم+ کلی

 آرامش و خونسردی !!

پی نوشت ۳:   همینطوری دلم یه شعر می خواست...

همه ذرات جان پیوسته با دوست

همه اندیشه ام اندیشه اوست

نمی بینم به غیر از دوست اینجا

خدایا این منم یا اوست اینجا؟

                                                                                "فریدون مشیری"

...

چهره: معمولی_ جدی

نه او با من
 نه من با او
 نه او با من نها عهدی ، نه من با او
نه ماه از روزن ابری بروی برکه ای تابید 
 نه مار بازویی بر پیکری پیچید
 نه
 شبی غمگین
 دلی تنها
لبی خاموش
نه شعری بر لبانم بود
 نه نامی بر زبانم بود
در چشم خیره بر ره سینه پر اندوه
بامیدی که نومیدیش پایان بود
 سیاهی های ره را بر نگاه خویش می بستم
 و از بیراهه ها راه نجات خویش می جستم
نه کس با من
 نه من با کس
 سر یاری
نه مهتابی
 نه دلداری
 و من تنهای تنها دور از هر آشنا بودم
سرودی تلخ را بر سنگ لبها سخت می سودم
 نوای ناشناسی نام من را زیر دندانهای خود بشکست
 و شعر ناتمامی خواند
 بیا با من
از آن شب در تمام شهر می گویند
 ...
 او با تو ؟
 ولی من خوب می دانم
 نه او با من
 نه من با او 

                                                                               "نصرت رحمانی"

پی نوشت۱: درختم بی نظیر شده ...  این اولین بار ِ که خودم راضی م...

پی نوشت ۲: نقاشیه بعدی زنِ کوبیسم ...

پی نوشت ۳: ملاقات بچه های قدیمیه نغمه...بهتر از این نمی شد...عالی عالی عالی...

پی نوشت ۴: من چه مرگم شده بود؟!

...

چهره : معمولی ــ لبخند

می خواهم فریاد بزنم!

نه جار عقل

نه عشق

نه امروز

نه فردا

نه بودن

نه نبودن!

هیچ ...

این بار خالی تر

گنگ تر

حباب تر

و پر جرم تر از

همیشه ,

و شاید ...

بی گناهتر!

حضورم را بخش میکنم

هجی میگذارم و بعد ...

بعدش را قبل تر کرده ام.

حالا ...

من از این دستها گریزانم ,

از این نگاه

از این من ِ بی من!

از تک تک حروفی که نام او را می سازند؛

و هر آنچه مرا به من پیوند میزند ,

از کوله بار سنگین به دوش کشیدن!

و شانه هایی که میدانم ...

پوشالی اند!

از همه گریزانم!

گویی باید جایی دیگر

روزی دیگر

می آمدم

دستهایم را نشان میدادم و می گفتم

این منم!

من!

و تو ...

هیچ!

دستی ندارم

نگاهی

منی

حتی ... نامی.

دارم؟

خسته ام!

خ...س...ت...ه!

پی نوشت ۱:هر مشکلی که ما را نکشد قوی ترمان می کند.

پی نوشت ۲: محرم هم اومد... با اینکه سر و صدای کوچه و خیابون اذیتم می کنه اما

فرهنگ  قشنگیه...

" بوی محرمش می یاد خیمه و پرچمش می یاد

فرشته از تو آسمون برای ماتمش می یاد "

پی نوشت ۳: تمام عناوینی که گفتم معنای دقیقی دارند که مهم فهمیدن آنهاست در نگاه اول...

در غیر این صورت به نظر بیهوده می رسند...

عنوان های شماره /1-4-6-7/ رو دوست دارم...ببین تایید میشن یا نه؟...

ایام به کامتان...

تا دوشنبه ای دیگر...